आम्ही दोघी सकाळी लेट(आठ नंतर) उठतो. सगळ्या होस्टेलची आघोंळ झाल्यावर निवांत आघोळीला जातो. आमच्या बादल्या कधिच रांगेत दिसत नाहित.

आम्ही दोघी ओफ़ीसला, ओफ़ीस टाईमच्या एक नाहीतर दोन मिनिटे आधी पोहोचतो.  म्हणजे जर १०:०० नंतर लेट मार्क लागतो तर आम्ही ९:५८, ९:५५, ९:५९ आसे पोहचतो,  आणि ९:३० नंतर लेट मार्क लागत आसेल तर, ९:२८, ९:२७, ९:३०.  गेट पासून पळत जातो… त्यावेळी मस्टरवाले शिपाईमामा हसत म्हणतात, “मेडम, मेडम लवकर, वाजलं साडे नव ”   🙂

आम्ही दोघीही, स्वताच्या मोबाईलवर बडबडत, तो एका कानाला लावून, तिरकी मान करून, रूमचे  कुलुप उघडून, रूममध्ये स्वताचाच मोबाईल  विसरला कि काय म्हणून शोधू शकतो (“नशीब न विसरता व्यवस्थीत होस्टेलवरच परत येता!” आसे टोमणे काही कुजकट लोक मारू शकतात.).

सकाळी मिटींगसाठी लवकर निघायचे आहे, किंवा गाडी पकडायची आहे हे माहित आसून देखील रात्री “Notting Hill” २५ व्यावेळा बघू शकतो किंवा ‘Wednesday’ बघाचा राहून जाईल म्हणून, तो बघून मग त्यावर प्रदीर्घ चर्चा करू शकतो. आणि मग सकाळी गाडी पुणे स्टेशनला नाही भेटली (म्हणजे आपल्याला लेट झाल्यामुळे सोडून गेली) कि तिचा रिक्शाने पाठलाग करत, कधी येरवडा, कधी नगर हायवेवरून पकडतो.

ओफ़िस मध्ये मिटींग चालू आसताना पुश बेक चेअरचा आवाज काढून लोकांना डिसटर्ब करणे हा तर रोजचाच खेळ आहे. आणि त्यानंतर TL, PL च्या चेहर्याचे रसभरीत वर्णन एकमेकाला होस्टेलवर येवून सांगतो. अप्रतिम आनंद.

Together. Its above all concept.

माझीया जातीचे मिळोत मज… I understood this line now.

And now that she is leaving….my friend, philosopher and guide. I am gonna miss her. You know something the kind of understanding and co-ordination two ‘Lazy people'[That is how others generally missunderstand. We are not careless. We are just little different from others. We are cheerfully irresponsible] has is always exceptional. I think we both have that.

“And now that you are gone,
just wanna be with you,
and I can’t go on,
I wanna be with you…”

Advertisements