कधी कधी वाटतं… आसंच तुझ्या कुशीत… गच्च डोळे मिटुन झोपुन राहावे… तु थोपटत राहवंस… तुझं ते कुठलं?… हां “कृष्णा कशी रे लागली, रक्ताची धार…” गाणं म्हणत राहवंस… भिंती पलीकडच्या झिरो बल्बचा प्रकाश…जागेपण आणि झोपेच्या मध्ये तरंगत रहावा आणि मग वेळ तिथेच थांबुन राहवा… कुठं म्हणजे कुठंच जावू नये.

कधी कधी वाटतं… असंच तुमची गोष्ट ऐकत… कुठल्याशा सोनेरी पेल्याची… त्याच्या शोधाची… खूप खूप मोठी गोष्ट… बाकी सगळे झोपुन गेले तरी मी ऐकत राहवं… आणि मग तुम्ही, तुमच्या स्टाईलमध्ये म्हणावं, “तर मग काय होतं….”,  न पेंगता, टक्क डोळ्यानी मी म्हणावं, “काय?” . हसत तुम्ही म्हणावं, “उद्या सांगेन!”… मग त्या गोष्टीच्या हीरो मागे मी स्वप्नात चालत राहवं… त्या उंच, उंच पाहडांतुन आणि मग स्वप्न कधीच तुटू नये…. तो सोनेरी पेला सापडे पर्यंत. 

कधी कधी वाटतं… मी असचं कितीतरी… ढीगभर बडबड करावी… साहीत्यावर, शास्त्राच्या आणि कश्या कश्याच्या गप्पा मराव्यात… आणि मग तु एक साधासा प्रश्न विचारुन झोपुन जावंस…. मी रात्रभर उगाचच भाजांळुन त्यावर विचार करत राहवा,  नवीनच लावलेल्या, रस्त्याच्या दिव्याच्या प्रकाशात न्हालेल्या, वरती हलणार्या शिंपल्यांच्या झुंबराकडे पहात… आणि मग उत्तर सापडुच नये. 

कधी कधी वाटतं…. त्या टिव्ही जवळच्या सोफ्यावर, तुझ्या पायावर पाय ठेवून, हातातल्या रिमोट बरोबर चाळा करत… रात्रभर पिक्चर पाहावेत… कुठला पिक्चर ठेवायचा आणि कुठला बद्लायचा हे एकमेकांना न सांगता कळांवं… रिमोट, कोणच्या हातात आहे, who cares, 4-5 वर volume ठेवुन… पाहात राहावं… त्या रंगीबेरंगी प्रकाशात स्वप्न आणि सत्य मिसळुन एक छान चित्र तयार व्हावं आणि मग त्याचे रंगगंध दरवळायचे कधी थांबुच नयेत.  

कधी कधी वाटतं… आजुनही कधीतरी पुन्हा एकदा… एकदाच! त्या गुरख्याच्या गाण्यानं जाग यावी… त्याचे शब्द समजु नयेत… अर्थ समजु नये… फक्त तो सुर पोहोचवा… आत खोलवर, जिथे आजवर खूप कमी गोष्टी पोहोचल्यात… क्षणभरच का होईना… मनाचा तळ लख्ख प्रकाशात उजळुन निघावा… आणि मग तो सुर कधी विसरताच येवु नये.

Advertisements