Between Friends


आज काल ती फुले वेचत नाही,
पारिजातकाचं झाड तिला आवडत नाही,
आशीच बसुन आसते कुठेतरी,
पुस्तकात डोका खुपसून,
एकटक बघत, पापणी सुद्धा हलत नाही,
वाचत काहीच नसते बहुतेक,
उगाच चिडेल म्हणुन मीही काही म्हणत नाही.

आज काल ती पाउसात भिजत नाही,
गारांचा पाउस बघुनही आनंदानं नाचत नाही,
सर आली की चिखल होईल म्हणुन चिडते, 
नुसतीच येरझार्‍या घालत बसते,
का कोण जाणे आज काल खळखळुन हसत नाही,
गुलाबाच्या पाकळ्या काढत बसते,
गालावर ओघळला तरी अश्रु पुसत नाही.

आज काल गुणगुणं ऐकु येत नाही,
गच्चीवरच्या झोपळ्यावर अलिकडे ती गात नाही,
बसुन राहते गच्चीत एकटीच,
दुपार जाते, सांयकाळ होते,
आधांरलं कितीही तरी आता घाबरत नाही,
झोपाळ्याच्या कड्या वाजत राहतात अधुनमधून
पण दबलेला हुंदका बाहेर येत नाही.

आज काल ती गांवाकडे येत नाही,
मी जावुन आलो तरी "काय खाऊ आणला?" विचारत नाही,
पाउलही न वाजवता दरवाज्यात येते,
दार उघडून वार्‍यासारखी निघुन जाते,
चुकुनही गावकडची चौकशी करत नाही,
मीच तिच्या हातात लाडु ठेवतो,
तासन्तास तो हातातला लाडु संपत नाही.

ती घडघडून काही बोलत नाही,
आणि मीही खोदुन खोदुन विचारत नाही.

– अमृता माणगांवकर

Advertisements

झोप झोप आणि झोप
सांडत आहे डोळ्यातुनी
सर्वत्र धुके वटते मज,
आंधरते हळूच, अन मग दिसेना कुणी.

दिस आज मज रात्री सम भासतो…
भासते सारी स्वप्न नगरी समीप
असोत कितिही ज्योती प्रदिप्त,
वाटे मालवु लागले आतुन दीप.

काय सांगु किर्ती तुझी मी
निद्रे तु तुझ्या सारखी ग,
आळवता न ये जवळी; येता समिप,
तुज पाश सोडवे न मग.

This poem is dedicated to all those who love their sleep, also to those who are experiencing Cubicle Effect right now and also to those who are suffering from Bipolar Disorder!

Jhop

आम्ही दोघी सकाळी लेट(आठ नंतर) उठतो. सगळ्या होस्टेलची आघोंळ झाल्यावर निवांत आघोळीला जातो. आमच्या बादल्या कधिच रांगेत दिसत नाहित.

आम्ही दोघी ओफ़ीसला, ओफ़ीस टाईमच्या एक नाहीतर दोन मिनिटे आधी पोहोचतो.  म्हणजे जर १०:०० नंतर लेट मार्क लागतो तर आम्ही ९:५८, ९:५५, ९:५९ आसे पोहचतो,  आणि ९:३० नंतर लेट मार्क लागत आसेल तर, ९:२८, ९:२७, ९:३०.  गेट पासून पळत जातो… त्यावेळी मस्टरवाले शिपाईमामा हसत म्हणतात, “मेडम, मेडम लवकर, वाजलं साडे नव ”   🙂

आम्ही दोघीही, स्वताच्या मोबाईलवर बडबडत, तो एका कानाला लावून, तिरकी मान करून, रूमचे  कुलुप उघडून, रूममध्ये स्वताचाच मोबाईल  विसरला कि काय म्हणून शोधू शकतो (“नशीब न विसरता व्यवस्थीत होस्टेलवरच परत येता!” आसे टोमणे काही कुजकट लोक मारू शकतात.).

सकाळी मिटींगसाठी लवकर निघायचे आहे, किंवा गाडी पकडायची आहे हे माहित आसून देखील रात्री “Notting Hill” २५ व्यावेळा बघू शकतो किंवा ‘Wednesday’ बघाचा राहून जाईल म्हणून, तो बघून मग त्यावर प्रदीर्घ चर्चा करू शकतो. आणि मग सकाळी गाडी पुणे स्टेशनला नाही भेटली (म्हणजे आपल्याला लेट झाल्यामुळे सोडून गेली) कि तिचा रिक्शाने पाठलाग करत, कधी येरवडा, कधी नगर हायवेवरून पकडतो.

ओफ़िस मध्ये मिटींग चालू आसताना पुश बेक चेअरचा आवाज काढून लोकांना डिसटर्ब करणे हा तर रोजचाच खेळ आहे. आणि त्यानंतर TL, PL च्या चेहर्याचे रसभरीत वर्णन एकमेकाला होस्टेलवर येवून सांगतो. अप्रतिम आनंद.

Together. Its above all concept.

माझीया जातीचे मिळोत मज… I understood this line now.

And now that she is leaving….my friend, philosopher and guide. I am gonna miss her. You know something the kind of understanding and co-ordination two ‘Lazy people'[That is how others generally missunderstand. We are not careless. We are just little different from others. We are cheerfully irresponsible] has is always exceptional. I think we both have that.

“And now that you are gone,
just wanna be with you,
and I can’t go on,
I wanna be with you…”