poem


May the force be with you!

Nobody forgets the promises they made with the devil,
time comes and goes, it doesn’t end one’s peril…
though darkest of hours, don’t stop climbing uphill;
May the force be with you, to keep you strong-willed…

Amrita

Advertisements

आज काल ती फुले वेचत नाही,
पारिजातकाचं झाड तिला आवडत नाही,
आशीच बसुन आसते कुठेतरी,
पुस्तकात डोका खुपसून,
एकटक बघत, पापणी सुद्धा हलत नाही,
वाचत काहीच नसते बहुतेक,
उगाच चिडेल म्हणुन मीही काही म्हणत नाही.

आज काल ती पाउसात भिजत नाही,
गारांचा पाउस बघुनही आनंदानं नाचत नाही,
सर आली की चिखल होईल म्हणुन चिडते, 
नुसतीच येरझार्‍या घालत बसते,
का कोण जाणे आज काल खळखळुन हसत नाही,
गुलाबाच्या पाकळ्या काढत बसते,
गालावर ओघळला तरी अश्रु पुसत नाही.

आज काल गुणगुणं ऐकु येत नाही,
गच्चीवरच्या झोपळ्यावर अलिकडे ती गात नाही,
बसुन राहते गच्चीत एकटीच,
दुपार जाते, सांयकाळ होते,
आधांरलं कितीही तरी आता घाबरत नाही,
झोपाळ्याच्या कड्या वाजत राहतात अधुनमधून
पण दबलेला हुंदका बाहेर येत नाही.

आज काल ती गांवाकडे येत नाही,
मी जावुन आलो तरी "काय खाऊ आणला?" विचारत नाही,
पाउलही न वाजवता दरवाज्यात येते,
दार उघडून वार्‍यासारखी निघुन जाते,
चुकुनही गावकडची चौकशी करत नाही,
मीच तिच्या हातात लाडु ठेवतो,
तासन्तास तो हातातला लाडु संपत नाही.

ती घडघडून काही बोलत नाही,
आणि मीही खोदुन खोदुन विचारत नाही.

– अमृता माणगांवकर

वर्ख स्वप्नावरी माझ्या, तुझ्या आसवांचा
मज कळला नाही ग, गंध चंदनाचा

का बंध बनावा हा काक-कोकिळेचा?
का खेळ आहे आसा ग अजोड-जोडण्याचा?

विधीचा दोष नाही, मानतो खरे हे,
चूक माझीच ग, वेडाचार नेणतेपणाचा

ह्रदयीचे गूज तुझ्या आसवात वाहले,
तरी मज न समजला ग, अर्थ स्पंदनांचा

प्रेम केले मीही, नव्हता आव फुकाचा
आजही मनी सडा ग तुझ्या आठवांचा

निशब्द: टिपातून गळते हिच एक खंत,
अनादर झाला ग मजकडून, तुझ्या भावनांचा

– अमृता माणगांवकर

दिसे सखे, डोळ्या तुझ्या, मज आसवांचे दव,
कसे सांगु, किती देती, माझ्या अंतरी ते घाव…
कळे मला सोनु, मी तुझा अपराधी अनंत,
धावतो सदा काट्यावर, ना क्षणाची ग उसंत…

रात चांदण्यांची, मनी तुझ्या, येते आणि जाते,
फुललेली बकुळ ती, तुझ्या उशाशी ग राहते..
उरलो मी आता फक्त, स्वप्नांच्या पाकळ्यात,
तरी शोधतेस मला, खिडकीतुंनी सावल्यात…

कसे सांगु तुला आता, मला सुटेना ग हे कोडं,
जपतो मनी तुला, जसा तळ हाताचा ग फोड…
पण पाश माझ्या भोवतीचे, मज सोडवता न येई,
दव तुझ्या डोळ्यातलं, पाहाटे सुकुन ग जाई…

अमृता माणगांवकर

I am carving my grave stone,
I am carving it very well,
let them say I am insane,
Do I really care?

I want to live, the way I want,
even when I am gone…
How am I supposed to explain?
they always interpret me wrong.

The day my heart ceases beating,
church bell will ring,
I am forming tunes for her,
and songs for birds to sing.

Peace I always craved for,
I know, I will get there for sure.
Do I want to be an angel
Or being tooth fairy will be better?

Fairy

Illusions, delusions, hallucinations and Imaginations,
extracting actual life, arranging it for valuation.

Confusions, misunderstandings, intolerance and improportions,
all those are possible reasons and causes of failed relations.

Conclusions, decisions, unfairs and affairs
noting them all down, with no regrets and no tears.

friends, beloveds, betrayers and enemies,
all of them are postulated, listing foes and cronies.

Summing up two and half decades of emotional life I lived,
Need to improve and check, what I gave and what I received.

 
ship_smaller_large
This is the captain of wrecking ship
I have no one else to lookup to!
They take my orders,
and I am the one they lookup to.

Sometimes burden of command is heavier than you think
My fleet does not have gold,
so no one will try to find it even if it sinks.

let them say, hope deprives you from reality,
only hope can make us through,
Was that hurricane dangerous,
than sea we travel through?

I am standing on deck
looking at silhouette of people running around
Can hear roaring storm
above all sounds

there is no island in sight,
not every decision you take,
will turn out right!

I will stay back till the topmast dips down
No one can see thorns beneath the crown.

update done

I think of every shore, I owe something,
I can hear the song of elysium,
my seamen are singing.

Now that my fate is sealed with ship,
I have no other promises to keep.

People remember captain’s name,
only when he reaches the other end!

One who goes down with ship,
to see the valleys in deep,
remains unknown,
like a precious stone,
on sea bed!