एकज्याक्टली कुठुन सुरु करु कळत नाहीये… म्हणुन जिथुन हे सगळं click झालं त्या ट्रीगरला सुरु करु…
आपण आसे उभे आहोत… (आपण हे स्वत: साठी वापरायाचे आदरार्थी संबोधन आहे.)
एक error  डोक्यात फिरत आहे, त्यामुळे आजुबाजुची जाण थोडी कमी झाली आहे… का बरं, कशी बरं, तिचं प्रयोजन काय? हे एररचे विचार चालु आहेत.
असं झाला की आपल्याला कमी ऐकायला येता, जसं काय कानात तेल घातलं आहे… [नमन झालं… तेल सपंलं… आता पुढं…]
१: “तिचा फोटो काढ…” [आपणा बद्दल…]
आपण : “का?”
१: “हा ना, पोझ देवुन उभा राहीली आहेस ना…”
[मोमेन्ट ऑफ रिअलायझेशन… आपण भगवान श्रीक्रुष्णांच्या पोझ मध्ये आहोत! ]
आपण : “ओह… ”
२: [तिने आपली बाजु घ्यावी आस आपण तिच्यासाठी काहीही केलेले नसताना…] जावु दे रे ती बिचारी…
१: बिचारी? असं बिचारं वैगेरे कोणी नसतं जगात…
[आपण मनात… true… very true!!!]

डोक्यात शब्द घुमला, मंदीर्याच्या गाभर्यात घुमतो तसा, बिचारी…

आपण काही बिचारे वैगेरे नाही आहोत… म्हणजे नसतो अक्चुली! पण कधी कधी लोकांनी तसं म्हणलं तर आपल्याला बरं वाटतं… ह्यावर दुमत आसु शकतं… कारण मला बिचारी, बावळट, फार पुढं जायचं म्हणलं तर काही mild शिव्यापण बोचत नाहीत… ते शब्द, बॉलबेरींग सरखे घरंगळतात मनाच्या भिंतीवरुन… रबरी बॉलसारखे आदळत नाहीत…
शब्द! खुप सारे शब्द, मिनिंग काहीही आसो, त्यांची खिंडारं पाडण्याची ताकत, मन ठरवतं, त्याची उब देण्याची ताकत ही तेच ठरवतं… तसं ते कोण, कधी, कुठल्या टोन मध्ये म्हणतंय यावरुन पण ठरतं… पण काही शब्द कधीही कोणीही म्हणले तर ते लागतात… काहीसं ऑबजेक्टव आसतं त्याच्यामध्ये…

जसं की “मुर्ख”
(कोण बनवला हा शब्द, का बनवला हा शब्द…)
त्याच्या उच्चारातच किती ताकत आहे!
कोणीतरी खाडकन कानाखाली वाजवल्या सारखं वाटतं…
कितीही माईल्ड उच्चारा,  I still feel, getting slapped across the face. (माझी बहीण हा शब्द absolute pricision ने उच्चारते…)

शब्द, असेच, रंगांसारखे, अंनत छटा… अर्थ हे एक  perception आहे… तो सबजेक्टीव आसतो…
समोरच्याने तो शब्द कसा interpret केला, मग त्याप्रमाणे समोरच्याची रिअ‍ॅक्शन येते…
इथे classic physics  कोसळतं आणि theory of relativity उभी राहते…

काही शब्द आपले लाडके आसतात, मला आसं वाटतं, कधी त्याचा “नाद” [हे घंटानादच्या मधलं नाद आहे किंवा आपण rhythm म्हणु!] आपल्याला आवडतो, कधी त्याची absolute authenticity, objectivity आवडते म्हणुन, कधी एक सोशल इमपॅक्ट म्हणुन, आपल्या stack मध्ये ते सारखे आसतात. Static आसतात.
जसं की, प्रचंड, हा शब्द आपल्याला इतका प्रचंड आवडतो, की कोणे एके काळी आपण प्रचंड म्हणुन संबोधलो जायचो.
तसंच भंगार, टुकार… त्या शब्दांना स्वत:चा असा एक नाद आहे…
आवरा, आशक्य हे सोशल इमपॅक्ट ने आलेले, पण ते मग सोशलीच वापरले जातात, विचार त्याच्यातुन होत नाहीत.
पुण्यात आल्यावर मी पहीला नविन शब्द शिकला तो म्हणजे… “गंडलय”… तो वरच्या दोन्ही मध्ये इनक्लुड आहे…
पण मला “बळच” हा शब्द आजिबात आवडत नाही, काय महिती, तो म्हणलाकी मला शेवाळं आठवतं [हे वाक्य अत्यंतिक टुकार आहे पण ते तसंच आहे.]
तसं “कल्पना” हा शब्द मला त्याच्या absolute authenticity, objectivity साठी आवडतो.
तो जसाच्या तसा आसतो, कुठेही वापरा, translated version Idea सुध्धा तसाचं
“आपल्याला काही कल्पना नाही बुवा!” or I have no idea! It means what it means!
“चालायचंच” आणखी हा एक. [सोशल + authentic]

अम्हाला एक कविता होती, ॠणाईत नावाची… शब्दांसाठी लिहलेली कविता!
[जशी आठवती आहे, तशी लिहली आहे… चुकभुल देणे घेणे!]

स्वत:वरचा, जगावरचा, विश्वास जेव्हा उडुन जातो,
माऊलीची कुस बनुन, शब्दच मला जवळ घेतात,
लाजीरवाणे आसे जिणे, आपमानाचे ओढत जातो,
प्राण चुंबुन घुसमटलेले, शब्द सखेच धीर देतात.

अंधारुन येतात दिशा, चार भिंती एक छप्पर,
काळोखात बुडुन जाते, झाडे खातात मुकाट मार,
चिकचिक माती, रपरप पाय, ठणकणारी जखम जशी,
असे होते मन आणि, शब्दच होतात सहप्रवाशी.

प्रवासाच्या आरंभाला वळणवेड्या मार्गातुन मरण येतं,
कवेत घेवुन माझ्या आधी, शब्दच त्याचं स्वागत करतात,
ॠणाईत मी शब्दांना सर्वस्वाने ओलीस जातो,
प्रारब्धाच्या प्रकाशधारांत ॠणाईत गाणे गातो.

भरपुर बोर केलं बास आता! 😉

१:  हेलो, गुड मॉरनिंग, काय म्हणतोस काका?
२: हेलॊ, बोला काय म्हणताय!
१: सॉरी आरे, मला तुला दसर्याला फोन करायला नाही झाला… सगळी गडबड, गडबड चालु होती…
२: हंम्म…. विसरा आता तुम्ही अम्हाला… आता काय लग्न झाल्यावर, तुमच्याकडे आमच्या साठी कुठला वेळ आला आहे…
चालायचच…
१: तसं नाही रे काका…
२: आली पण नाहीस इकडे..
१: येईन येईन 🙂

………………………………………..

१: हेलॊ आत्या, गुड मॉरनिंग…
३: हेलॊ ताई, गुड मॉरनिंग, कशी आहेस?
१: मी छान, तु कशी आहेस? सॉरी ग, मला दसर्याला फोन करायला नाही झाला… गडबड चालु होती…
३: अग ठीक आहे, ताई, तुला फोन करायला नाही झाला, तसा मलाही तुला करायला जमलं नाही…
१: नाही ग… आत्या तुला उगाच वाटेल, विसरली की काय!
३: अग अम्हाला यात आनंदच आहे… पोरगी आता तिकडं इतकी रमली की तिला सारखी माहेरची आठवण येत नाही…  आता स्वत:च सगळं स्वत: बघती आहे! एखाद्या दिवशी एकडं येवून जा… विश्रांतीला. मी तुझ्यासाठी मस्त बेत करुन ठेवेन… मग तुळशी बागेत जावु दोघी मिळुन.
१: नक्की नक्की

In one of my recent discussion, I was asked, “Do you think you are an Innovator?”
I immediately replied, “No I am not, I am not someone who comes up with Ideas, I am one of them who executes them.”
yes, well thats what I think I execute ideas well. Because its like reading, it’s not you, its someone else you are mirroring for given period of time. May be that’s what my constitution is, that what makes me. I mirror, things I like, people I adore.

Just to give few examples I used to drink coffee till I turned 7 or 8, why? cause my elder sister preferred coffee over tea, I never chose on my own, who is my favorite actor or actress for long time, means whatever my elder sister would say, Aamir then its Aamir, do I have to go and find out, no. So I prefer following things, people. Walking on path that is built by others. Following standard ways, I don’t try new things usually unless I am very sure.

That is why I never knew what I wanted to become, what I want myself really to be, after lots of years when I was asked, what you really want to be I gave a thought to this question. May be I will never become what I want to be, but at least I should know, right? 
So, after lots of thinking and observation over years I came up with an occupation, I want to be an Anthropologist. Funny han?

waiting
~~~0~~~

रुसलेच शब्द सारे, मज सुर आठ्वेना,
वेड्या मनास माझ्या, हा अनुराग सोसवेना.

आश्रुंनीया भिजवली, मी कोरडीच ती प्रिती
जपल्या कळ्या किती अन, काट्यात घेरलेल्या.

वेदना उरीची ही, हे शल्य बोचरे रे,
झाले का उदासवाणे, मी चित्र रेखलेले.

उव्देग उसळतो हा, एक कथा अधुरी मी,
समईस्तव तेवत आहे, ही व्यथा आंतरीची…

मी एकटाच त्या रात्री आशेने तेवत होतो… 
मी विझलो तेव्हा सारे आकाश उजळले होते 

———

त्यांना कसे विचारू – कोठे पहाट गेली? 
त्यांच्यापल्याड त्यांची कोठेच धाव नाही.

——- 

कसा घ्यावा तुझ्यापाशी विसावा श्रांत चन्द्राने 
तुझ्या डोळ्यात स्वप्नांचा उभा वाडा चिरेबंदी!

——

कुठलेच फ़ुल आता मजला पसंत नाही
कळते मला अरे हा माझा वसंत नाही

जमवूनही तुझ्याशी मझेतुझे जमेना
इतका तुझ्याप्रमाणे मी शोभीवंत नाही 🙂 🙂 My favourite  साफसाफ
——-

Reading  एल्गार! Awesome!

Here comes one more favourite,
प्राण जाताना दग्याचा मी कुठे आरोप केला?  
ओळखीच्या माणसांचे ओळखीचे घाव होते?

I am carving my grave stone,
I am carving it very well,
let them say I am insane,
Do I really care?

I want to live, the way I want,
even when I am gone…
How am I supposed to explain?
they always interpret me wrong.

The day my heart ceases beating,
church bell will ring,
I am forming tunes for her,
and songs for birds to sing.

Peace I always craved for,
I know, I will get there for sure.
Do I want to be an angel
Or being tooth fairy will be better?

Fairy

Illusions, delusions, hallucinations and Imaginations,
extracting actual life, arranging it for valuation.

Confusions, misunderstandings, intolerance and improportions,
all those are possible reasons and causes of failed relations.

Conclusions, decisions, unfairs and affairs
noting them all down, with no regrets and no tears.

friends, beloveds, betrayers and enemies,
all of them are postulated, listing foes and cronies.

Summing up two and half decades of emotional life I lived,
Need to improve and check, what I gave and what I received.

Wait For You

I_Will_Wait_For_U

I never felt nothing in the world like this before
Now I’m missing you
& I’m wishing that you would come back through my door
Why did you have to go? You could have let me know
So now I’m all alone,
Girl you could have stayed
but you wouldn’t give me a chance
With you not around it’s a little bit more than I can stand
And all my tears they keep running down my face
Why did you turn away?

So why does your pride make you run and hide?
Are you that afraid of me?
But I know it’s a lie what you keep inside
This is not how you want it to be

So baby I will wait for you
Cause I don’t know what else I can do
Don’t tell me I ran out of time
If it takes the rest of my life

Baby I will wait for you
If you think I’m fine it just ain’t true
I really need you in my life
No matter what I have to do I’ll wait for you

It’s been a long time since you called me
(How could you forget about me)
You got me feeling crazy (crazy)
How can you walk away,
Everything stays the same
I just can’t do it baby
What will it take to make you come back
Girl I told you what it is & it just ain’t like that
Why can’t you look at me, you’re still in love with me
Don’t leave me crying.

Baby why can’t we just, just start over again
Get it back to the way it was
If you give me a chance I can love you right
But your telling me it won’t be enough

So baby I will wait for you
Cause I don’t know what else I can do
Don’t tell me I ran out of time
If it takes the rest of my life

Baby I will wait for you
If you think I’m fine it just ain’t true
I really need you in my life
No matter what I have to do I’ll wait for you

So why does your pride make you run & hide
Are you that afriad of me?
But I know it’s a lie what you’re keeping inside
That is not how you want it to be

Baby I will wait for you
Baby I will wait for you
If it’s the last thing I do

Baby I will wait for you
Cause I don’t know what else I can do
Don’t tell me I ran out of time
If it takes the rest of my life

Baby I will wait for you
If you think I’m fine it just ain’t true
I really need you in my life
No matter what I have to do I’ll wait for you

I’ll Be Waiting.

 “Elliott Yamin”
~~~o~~~

कधी कधी वाटतं… आसंच तुझ्या कुशीत… गच्च डोळे मिटुन झोपुन राहावे… तु थोपटत राहवंस… तुझं ते कुठलं?… हां “कृष्णा कशी रे लागली, रक्ताची धार…” गाणं म्हणत राहवंस… भिंती पलीकडच्या झिरो बल्बचा प्रकाश…जागेपण आणि झोपेच्या मध्ये तरंगत रहावा आणि मग वेळ तिथेच थांबुन राहवा… कुठं म्हणजे कुठंच जावू नये.

कधी कधी वाटतं… असंच तुमची गोष्ट ऐकत… कुठल्याशा सोनेरी पेल्याची… त्याच्या शोधाची… खूप खूप मोठी गोष्ट… बाकी सगळे झोपुन गेले तरी मी ऐकत राहवं… आणि मग तुम्ही, तुमच्या स्टाईलमध्ये म्हणावं, “तर मग काय होतं….”,  न पेंगता, टक्क डोळ्यानी मी म्हणावं, “काय?” . हसत तुम्ही म्हणावं, “उद्या सांगेन!”… मग त्या गोष्टीच्या हीरो मागे मी स्वप्नात चालत राहवं… त्या उंच, उंच पाहडांतुन आणि मग स्वप्न कधीच तुटू नये…. तो सोनेरी पेला सापडे पर्यंत. 

कधी कधी वाटतं… मी असचं कितीतरी… ढीगभर बडबड करावी… साहीत्यावर, शास्त्राच्या आणि कश्या कश्याच्या गप्पा मराव्यात… आणि मग तु एक साधासा प्रश्न विचारुन झोपुन जावंस…. मी रात्रभर उगाचच भाजांळुन त्यावर विचार करत राहवा,  नवीनच लावलेल्या, रस्त्याच्या दिव्याच्या प्रकाशात न्हालेल्या, वरती हलणार्या शिंपल्यांच्या झुंबराकडे पहात… आणि मग उत्तर सापडुच नये. 

कधी कधी वाटतं…. त्या टिव्ही जवळच्या सोफ्यावर, तुझ्या पायावर पाय ठेवून, हातातल्या रिमोट बरोबर चाळा करत… रात्रभर पिक्चर पाहावेत… कुठला पिक्चर ठेवायचा आणि कुठला बद्लायचा हे एकमेकांना न सांगता कळांवं… रिमोट, कोणच्या हातात आहे, who cares, 4-5 वर volume ठेवुन… पाहात राहावं… त्या रंगीबेरंगी प्रकाशात स्वप्न आणि सत्य मिसळुन एक छान चित्र तयार व्हावं आणि मग त्याचे रंगगंध दरवळायचे कधी थांबुच नयेत.  

कधी कधी वाटतं… आजुनही कधीतरी पुन्हा एकदा… एकदाच! त्या गुरख्याच्या गाण्यानं जाग यावी… त्याचे शब्द समजु नयेत… अर्थ समजु नये… फक्त तो सुर पोहोचवा… आत खोलवर, जिथे आजवर खूप कमी गोष्टी पोहोचल्यात… क्षणभरच का होईना… मनाचा तळ लख्ख प्रकाशात उजळुन निघावा… आणि मग तो सुर कधी विसरताच येवु नये.

झोप झोप आणि झोप
सांडत आहे डोळ्यातुनी
सर्वत्र धुके वटते मज,
आंधरते हळूच, अन मग दिसेना कुणी.

दिस आज मज रात्री सम भासतो…
भासते सारी स्वप्न नगरी समीप
असोत कितिही ज्योती प्रदिप्त,
वाटे मालवु लागले आतुन दीप.

काय सांगु किर्ती तुझी मी
निद्रे तु तुझ्या सारखी ग,
आळवता न ये जवळी; येता समिप,
तुज पाश सोडवे न मग.

This poem is dedicated to all those who love their sleep, also to those who are experiencing Cubicle Effect right now and also to those who are suffering from Bipolar Disorder!